Ad

MOORDSPELEN OP DE GENTSE FEESTEN

Mysteries van het Duivelsteen

Straatmuzikant Gerard de Duivel verdween een tijdje geleden in mysterieuze omstandigheden. Zijn vriend, acteur Anton Cogen, is nog steeds naar hem op zoek. Lost u samen met hem het raadsel op? Speel dan dit moord-stadsspel op het web én in het hart van Gent gedurende de Gentse Feesten.  

Voor meer info: www.gentsefeesten.blogspot.com

Voor een gratis demo (liedje + stripclip Isabel Danst en videofilmpje): www.mysteriesvanhetduivelsteen.be

Wat moet u doen om gebruik te maken van de extra gunstige voorwaarden?

Stap 1 - U schrijft zich in, voor 1 mei 2006, en stort het corresponderende bedrag op onze rekening.

Stap 2 - U krijgt van ons op 1 juni 2006 een paswoord, waarmee u op een moment dat het u past het spel kunt voorbereiden en spelen op het web.  

Stap 3 - U komt naar Gent en maakt daar op de datum van uw keuze de live apotheose mee, volop in de onvervalste Gentse Feesten sfeer. U voert allerlei prettig gestoorde opdrachten uit... en geniet!

Mogelijke formules:

Individuele formule: van 1 tot en met 10 deelnemers - 6 euro per persoon (de ticketprijs voor reservaties na 1 juni bedraagt 10 euro of 9 euro met korting; u doet dus minimum 3 euro voordeel indien u reserveert voor 1 juni). Alleen mogelijk op 15, 16, 21, 22 en 23 juli.

Individuele formule met arrangement: van 4 tot en met 10 deelnemers - 8 euro per persoon en wij reserveren voor u een gastronomisch of een weekend-arrangement. Alleen mogelijk op 15, 16, 21, 22 en 23 juli.

Groepen (bedrijfsevents, personeelsfeesten, vriendenuitjes, verenigingen, grote families,...) van 11 tot 50 deelnemers - 6 euro per persoon en wij reserveren voor u een gastronomisch of een weekend-arrangement. Meer dan 50 deelnemers - 5 euro per persoon.

VRAAG HIER ALLE INFO VIA DE MAIL!

 

 

Dom Blondje 2 / Wat een mop!

Ondertussen heb je je ook geschoren (die lange slanke benen van je, bedoel ik) en heb je bij wijze van ontbijt 1 appeltje gegeten (‘one apple a day keeps the doctor away!’); en ben je even bij Willy-open-je-Cringspier langsgeweest (het spijt me je te moeten meedelen dat je een beetje last hebt van constipatie… dat komt door die medicijnen tegen je verkoudheid, vrees ik); en heb je een douche genomen (ah! de frisheid van wilde limoenen!); en heb je eindelijk… eindelijk!… je pc aangezet, ben je wat gaan surfen op het net, heb je mijn blog gevonden...
Je bent er niet goed van. Je bent er écht niet goed van.
Maf hé, die blog van me.
Jàààà… écht maf!
And watch out… want het wordt nog maffer!
Heb je vandaag het trottoir al es gedaan, mijn lieve schat?
Nee? Moet je dringend toch eens gaan kijken hoor, op de stoep, voor je deur… want die maffe Chris Marlowe heeft nóg een verrassing voor je!

You’ll read me later, alligator!

PS:
Waarom gooit een dom blondje broodkruimels in het toilet?
Om het WC-eendje te voeren, natuurlijk! Lees verder...

Dom Blondje 1 / Spiegeltje aan de wand...

Hé Debiele Blondine,

Doe me een lol: als je strakjes voor de spiegel in je badkamer staat, kijk dan eens goed, oké?
En vertel me daarna wat je ziet, oké?

Kusjes,

Chris



PS:
O ja, je mag nog best gezien worden, hoor. Je borstjes gaan nog lang niet hangen. Wat zouden ze? Je bent nog in de fleur van je leven. Die houden het wel nog een paar jaartjes vol.
En toch, en toch… Je voelt je niet zo best in je vel hé?
Ik weet het, ik weet het.
Je kijkt naar jezelf in de spiegel van je badkamer en oké, oké… Je bent niet te groot, niet te klein, niet te dik, niet te dun. Oké, oké… je hebt de lange blonde haren en de gletsjerblauwe ogen van een Noordse ijsgodin. En dat alles is best leuk om naar te kijken.
Maar toch, maar toch… knelt ‘m net daar het schoentje.
Want daar sta je, met die ogen als koele meren des doods.
Daar sta je, poedelnaakt voor de spiegel in je badkamer.
Daar sta je, alleen.
Na een stuk of dertig jaren in dit leven nog altijd moederziel alleen.
En nee hoor, no way… je voelt je allerminst als de ongenaakbare ijspegel die je voor de buitenwereld probeert te zijn.
Integendeel, mijn schatje.
Je voelt je zo klein. Je voelt je zo rot. Je neus zit vol snot.
Vervelend hé, zo’n verkoudheid. Nu ja, we krijgen er allemaal mee te maken, hoor. Ook ongenaakbare ijspegels. Vroeg of laat krijgt het vliegend snot je te pakken, en dan hoest je de longen uit je mooie lijf en snuit je die charmante neusvleugeltjes van je zowat aan flarden.
Ik zie ze trillen. Die charmante neusvleugeltjes van je. Ik zie ze trillen.
Ik zie ze trillen en ik zie jou rillen, van kop tot teen.
Ik zie het. Net als jij. In de spiegel.
Ik zie het in de spiegel van je badkamer.
Rood dooraderd zijn ze, die neusvleugeltjes van je.
Rood dooraderd van al dat snuiten. Van al dat snot.
En toch, en toch… o zo charmant.
Ik zie ze trillen en ik zie jou rillen in de spiegel van je badkamer, zoals ik je nu ook zie rillen en trillen terwijl je deze regels leest.
O mijn God, o mijn lieve God… dit wordt een heuse thriller, schatje!
Maf hé?
Je zou bijna denken dat ik àlles zie.
Dat ik àlles zie van jou.
Dat ik een beetje… God ben.
Wel, zal ik je es wat verklappen?
In zekere zin is dat ook zo.
Ik bén een beetje God.
Ik zié alles. Alles van jou.
Zoals ik ook alles wéét. Alles van jou.
Zoals ik wéét dat jij nu dit blog leest. Ja... jíj!
Maf hé?

C. Maflowe

Dom Blondje - Intro

Een chatmoment:

Vraag: Meneer… of moet ik zeggen: ‘mevrouw Marlowe’?
Antwoord: Make your choice!
Vraag: Waar haalt u uw inspiratie vandaan?
Antwoord: Uit andere boeken. Over geschiedenis, waar gebeurde sterke verhalen, dat soort dingen. Nooit uit mijn eigen leven, want in het leven van een schrijver gebeurt doorgaans weinig dat het optekenen waard is. Tenminste toch niet als je het soort spannende en mysterieuze boeken wil schrijven dat ik schrijf. Ik haal mijn inspiratie uit de Geschiedenis, waarde vriend, en schrijf dus bitter weinig autobiografisch. Al sluipt de persoon die je bent natuurlijk altijd wel steels diverse personages in je boeken binnen…
Vraag: Maar het boek Dom Blondje… Is dat dan een uitzondering op die regel?
antwoord: Aangezien je mij niet kunt horen en niet kunt zien, zal ik het maar typen: (mysterieus lachje). Laat mij je voor de rest dit zeggen: geloof een schrijver nooit op zijn woord. Schrijvers zijn leugenaars. Dat is hun vak. Soms liegen ze zelfs een hele waarheid bij elkaar.

Dom Blondje

Dom Blondje

De Moord op het Model / Delphine Verdonck

 

Ik kan nog altijd niet goed geloven dat Catherine werd vermoord…

Ik was bij Pierre, Pierre Dubois, toen ik dat telefoontje kreeg van de politie… Ik was bij hem thuis… Wij eh… Wij hadden iets, samen… Catherine was dood, zeiden ze… En het zou best wel eens om moord kunnen gaan.

Ach, Catherine… Ze moest altijd in het middelpunt van de belangstelling staan… Ze moest altijd mannen om zich heen hebben… Aan elke vinger één…

Toen ze een relatie met Jean-Paul begon, dat was wel even slikken, moet ik zeggen… En ondertussen Frederick maar laten geloven dat hij haar enige ware was… Ze had geen geweten, Catherine… Ze was gewetenloos… Ze kreeg altijd haar zin, al sinds we nog heel klein waren, en ik… Ik kreeg altijd de restjes die van haar tafel vielen…

Die cocaïneverslaving… Is het mogelijk dat ze daardoor op de rand van een depressie stond? Ik zou het graag geloven… Maar uiteindelijk is het duidelijk, nietwaar… Dat verhaaltje van Jean-Paul, over zijn ring die gepikt zou zijn, dat gelooft toch geen kat?

Waarom Jean-Paul mijn grote beroemde zus dan vermoord zou hebben? Tsja, dat zult u aan hem moeten vragen, vrees ik. Ik zou het in ieder geval niet weten, en ik wil ook niks meer met hem te maken hebben. Dat hij nu maar snel bekent, dan kunnen we allemaal weer verder met ons leven…

De Moord op het Model / Frederick Van Hoey

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik mijn vrouw zal moeten begraven… Ze was nog zo jong, zo mooi… God ja, ze heeft me bedrogen… maar dat moet een tijdelijk moment van zwakte geweest zijn, ik heb het haar al lang vergeven.

Toen die Pierre, Pierre Dubois me vertelde dat… En me de foto’s toonde… Ik ben daar enorm van geschrokken, ja… Maar ik heb haar niet vermoord, ik zou het niet gekund hebben. Ik wilde met haar praten, het uitpraten. Ik begreep dat ze problemen had. Cocaïne, pillen, drank… Ik heb haar niet genoeg… gesteund. Je hebt iets goed te maken, Frederick - dacht ik. Nee, nee, ik wilde haar niet vermoorden… Ik heb haar verwaarloosd en nu… Nu moest ik het op één of andere manier weer goed maken met haar, en voor haar, en…

Ik denk niet dat ze zelfmoord gepleegd heeft, nee… Catherine leefde te graag. En ik geloof ook niet in een ongeluk. Ik wilde met haar praten… Pràten, ja… Over onze relatie, wat ik verkeerd had gedaan, hoe het nu verder moest met ons… Daarom ben ik naar dat rendez-vous hotel gegaan… Om de confrontatie aan te gaan met haar minnaar, met haar ontrouw… en haar voor de keuze te stellen… Mijn liefde, mijn trouw, mijn hulp en steun… op voorwaarde dat ze definitief brak met dat sensatiejournalistje.

Pierre Dubois… Ik stel voor dat u nog wat extra vragen stelt aan Pierre Dubois, in plaats van mij hier lastig te vallen… Hij is het die mijn vrouw aan de drugs bracht, hij is het die mij de foto’s bezorgde van Catherine en Jean-Paul… en daarna aan de politie de foto’s bezorgd heeft van mijn auto die geparkeerd staat in de straat voor dat goor hotelletje… Pierre Dubois… Hij is het die mijn vrouw kapot heeft gemaakt met zijn spul, en die daarna onze relatie kapot wilde maken, en die mij nu kapot wil maken… Vraag me niet waarom, want ik zou het niet weten… Ik zou niet weten wat die onderwereldfiguren bezielt… ’t Is d’r één van de maffia hé, Pierre Dubois… ’t Zou me niks verwonderen als hij onder één hoedje speelt met Jean-Paul, onze vriend de riooljournalist… En uw cliënt, jammer genoeg… De afdruk van zijn ring, hij staat toch in het gezicht van Catherine, nietwaar? En het verhaal dat zijn ring zou zijn gestolen, dat gelooft u toch niet echt? Dat is zo doorzichtig als… als…

’t Is een complot, ’t zijn twee handen op één buik… Pierre Dubois en uw cliënt, Jean-Paul Van Damme, let op mijn woorden! Twee handen op één buik… Jean-Paul vermoordt Catherine… en de foto’s van Pierre Dubois pleiten hem vrij, want ze bewijzen dat hij de waarheid zou spreken in verband met de diefstal van die ring… en tegelijk maken ze mij verdacht… Jean-Paul is compleet onbetrouwbaar, dat weet toch iedereen? En hetzelfde kan van die Pierre Dubois gezegd worden… Ik daarentegen, mijn waarde, ik heb een onkreukbare reputatie… En ik zal mijn goede naam met hand en tand verdedigen!

De Moord op het Model / Pierre Dubois

 

Catherine was… een klant van mij. Dat klopt. En ze stond voor dik 10.000 euro bij mij in ’t krijt, dat klopt ook. Maar ik was er best wel gerust in… Catherine en ik, wij kwamen goed overeen, wij…

Natuurlijk, dacht ik, kan het geen kwaad als ik haar een beetje help… Als ik haar d’r zo af en toe aan herinner dat koken geld kost, om maar iets te zeggen. En coke ook. Ah ja. Dus ben ik zo eens begonnen haar gangen na te gaan – als ge maar lang genoeg in de stront roert, komt er vroeg of laat altijd wel wat boven… En zie, van stront gesproken: daar hadt ge de Jean-Paul. Madame had rendez-vous met onze goeie vriend Jie Pie Van Damme… Schandalig dat ze dat die goeie ouwe Frederick durfde aan te doen, zeg nu zelf!

Ik heb wat foto’s gemaakt van Jie Pie en van Catherine, in dat rendez vous hotelletje. Eigenlijk was dat niet meer dan mijn plicht, vindt ge niet? Misschien zou ik zelfs niet alleen hare Rick moeten inlichten, maar ook haar kleine zusje. Arme Delphine. Als ge ’t mij vraagt, heeft Jie Pie het alleen maar aangelegd met het zusje om tussen Catherine haar benen te geraken… Ge moet maar durven hé. En zeggen dat hij – tussen het rampetampen met Catherine door – nog iedere nacht bij Delphine sliep hé.

‘k Weet het, ‘k weet het… Iemand met mijn bezigheden, die is in de ogen van de flikken direct verdachte numero uno. Maar waarom zou ik mijn kieken met de gouden eieren de kop omwringen hé? Zeg me dat eens! Ik had haar in mijn macht, vroeg of laat zou ze haar schulden betalen… met nog een flinke intrest er bovenop…  Of anders bezorgde ik haar rijk ventje een paar pikante foto’s van Jie Pie en Catherine… Die twee hielden nogal van spelletjes, moet ge weten… Ze deden het ook graag “op spannende plekken”, in de auto, en dus… Ja, natuurlijk heb ik ook dààr foto’s van.

Dat ze zo zwaar onder de pillen zat dat het een ongeluk was? Dat geloof ik niet. En ik denk ook niet dat ze zelfmoord gepleegd heeft. En voor de rest… Spreken is zilver, en zwijgen is goud, zeg ik altijd… Tenzij ze u betalen om te spreken, natuurlijk… dan kan dat ineens ook goud worden. Maar voor wat gij mij betaalt, zult ge ’t hiermee moeten stellen, geloof ik… En met mijn foto’s natuurlijk.

’t Enige dat ik daar nog aan toe te voegen heb, dat is dat niet alleen onze vriend Jie Pie op het tijdstip van de moord op de plaats van de misdaad was… Maar ook de Frederick… allez, meneer Van Hoey… Tsja, ‘k had ondertussen een tipke van de sluier voor ‘m opgelicht, nietwaar… want ‘k zou graag gehad hebben dat Catherine wat spoed zette achter haar betalingen… D’r moest wat druk op de ketel komen… Ze staan alle twee op mijn foto’s, de Frederick en de Jie Pie… En nu zult ge zeggen: dat betekent dan toch dat gij ook in de buurt waart? Ja… Ja, dat zou waar zijn als ík die dag die foto’s had genomen… Maar die dag was ik het dus niet hé… Die dag was het één van mijn helpers… Ik had wel wat beters te doen… Zoals ge op weer andere foto’s kunt zien, was ik op het tijdstip van de moord… elders… met Delphine bezig… ‘k Moest dat meiske toch wel een beetje troosten, zeker?... In ieder geval houden wij daar nu wel een perfect alibi aan over, Delphine en ik… ’t Leven kan toch schoon zijn hé?

De Moord op het Model / J.P. Van Damme

 

Waarom moest dit gebeuren? Ik begrijp het nog altijd niet!

En wat ik nog minder begrijp, is dat ik beschuldigd word van moord!! Ik hiéld van Catherine! Waarom zou ik haar vermoorden? We hadden het zo goed, samen…

Ik heb haar leren kennen via haar zus Delphine… Eerlijk gezegd, ‘k had het met Delphine aangelegd om in de buurt van Catherine te kunnen komen… Delphine leek in niets op haar beroemde grote zus, als je begrijpt wat ik bedoel… Ik wist dat Catherine wat problemen had… Cocaïne en zo… Welk topmodel niet, nietwaar?... Ik dacht, da’s prima stuff voor de Story of Dag Allemaal… En omdat Catherine geen journalisten te woord wilde staan, dacht ik via haar zus… En toen… Welja, toen heb ik dus Catherine leren kennen… en ben ik verliefd op haar geworden… en heb ik haar opgevangen toen haar relatie met Frederick bergaf begon te gaan en…

Ik zou mijn leven geven voor haar! Iemand heeft mij d’rin geluisd!... Als ik nu maar wist wie, dan… Mijn ring… Mijn dure zegelring met die grote platte steen… Ik legde die altijd af om te gaan slapen… en bij het vrijen ook, want met die steen… dat was niet zo handig… en ineens was hij weg, mijn zegelring!... En toen, de dag daarop, vond ik die foto in mijn brievenbus, met dat berichtje: “Kom je ring halen…” – Ik dacht, ’t is Catherine… ze hield van spelletjes… De foto van het rendez-vous hotelletje waar we gewoonlijk afspraken… Op één of andere manier moet ze m’n ring te pakken gekregen hebben, dacht ik… En mijn gsm, die vond ik ineens ook niet meer… En nu… ’t Is weer één van haar spelletjes, dacht ik… En ik ging naar ons hotelletje, en toen ik haar daar niet vond, ging ik een kijkje nemen in de garage die ik daar in de straat huurde en…

Laat ze asjeblief de smeerlap oppakken die mij dit geflikt heeft!... Enfin, die Catherine vermoord heeft, bedoel ik!

De Moord op het Model - briefing

Society journalist en fotograaf Jean-Paul Van Damme beweert valselijk te worden beschuldigd van moord op het gewezen topmodel Catherine Verdonck, die gehuwd was met de bekende zakenman Frederick Van Hoey. Jean-Paul zegt dat hij naar een rendez-vous hotel werd gelokt waar hij al eens met Catherine afsprak. In de afgesloten dubbele garage die hij daar vlak bij huurde, werd haar lijk gevonden… in haar auto, waarvan de motor nog draaide. Dat leek in eerste instantie op zelfmoord te wijzen – of zelfs een ongeluk, want het gewezen topmodel was verslaafd aan cocaïne en zat ook aan de slaappillen. Best mogelijk dat ze in de auto in slaap was gevallen of het bewustzijn had verloren.

Het onderzoek wees evenwel uit dat Catherine bewusteloos was geslagen. De afdruk van Jean-Pauls grote zegelring stond in haar wang, zodat hij meteen verdacht werd van de  moord op zijn minnares. Alleen… wat is dan zijn motief? Jean-Paul beweert dat de zegelring, die door de politie bij hem thuis werd gevonden, een paar dagen voordien gestolen werd. Voor hem is het duidelijk: hij werd erin geluisd. Maar door wie dan? En waarom?

Belangrijk in heel dit verhaal zijn ook Delphine, het jongere zusje van Catherine, met wie Jean-Paul een vage relatie had… en Pierre Dubois, de onderwereldfiguur en drugsdealer bij wie Catherine in het krijt stond, en die haar schaduwde en foto’s maakte van haar passionele ontmoetingen met Jean-Paul om haar daarmee te chanteren en alsnog aan zijn centen te komen.

 

 

DETECTIVEBUREAU INTERACTIEF schrijft een examen uit voor Super-Detectives. Los jij het mysterie op en ontvang je het Diploma Super-Detective? Start dan de ondervraging van de betrokkenen, maar gelieve je wel eerst te registreren ("Nieuwsbrief").


 

Lees verder...